in , , , ,

எனை கொ(வெ)ல்லும் மௌனமே -6

மௌனம் -6
     

           அடுத்த கால் மணி நேரத்தில் அனைவருக்கும் குடிப்பதற்கு டீயும், பலகாரங்களும் கொடுக்கப்பட. அனைவரும் அதை உண்பதில் கவனமாக இருக்க அலைபேசியில் யாருடனோ குறுஞ்செய்திகளை பகிர்ந்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தான் சுதன் தேவ். நேரம் கடப்பதை உணர்ந்த சிபி, “பொண்ணை பார்க்கலாமா?”என்று குரல் கொடுக்க.  அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த கண்மணி எழுந்து மேலே சென்று தயாராக இருந்த சுருதியை அழைத்துக் கொண்டு கீழே வர, தன் குடும்பத்தார் அனைவரும் ஹாலில் இருப்பதைக் கண்டு குழப்பத்துடன் கண்மணியுடன் வந்தாள்.

         தன்னைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள் போல அதனால் தான் தயாராக சொல்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொண்டவளுக்கு அங்கே மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கு பதிலாக தன் குடும்பம் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு குழப்பமாகத்தான் இருந்தது.
பேசாமல் ஹாலில் வந்து நின்றவளை அனைவரும் நிமிர்ந்து பார்த்தனர். தேவ் அப்போதும் நிமிர்ந்து பார்க்காமல் தன் வேலையில் கவனமாக இருக்க.  தன் இடத்திலிருந்து எழுந்து சென்ற சிபி தேவ்வின் தோளில் ஒரு தட்டு தட்டி, “பொண்ணு வந்தாச்சு நிமிர்ந்து பாருங்க மாப்பிள்ளை சார். அப்பறம் பொண்ணுக்கு அது குறை, இது குறைன்னு நீங்க சொல்லக் கூடாதுல்ல” என்றதும் அதிர்ச்சியில் சடாரென்று நிமிர்ந்து பார்த்தவன் முழு அலங்காரத்துடன் நின்றிருந்த சுருதியை ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்து பார்த்தான். பின் மறுநிமிடமே அதிர்ச்சியின் எல்லைக்கே சென்றவனாய், “என்ன மாமா சொல்றீங்க? எனக்கா பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்கோம்?” என்று கேட்டான் எச்சிலைக் கூட்டி விழுங்கியவனாய்.

       அவனை தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்ட சிபி,
“ஆமா சுதன் உனக்கு தான் பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்கோம். என் மச்சான் பையனுக்கு என் பொண்ணை தர்றதுக்கு எனக்கு ரொம்ப விருப்பம். சுருதியை நீ தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு ஆசைப்படுறேன் உன்னோட முடிவு என்ன சொல்லு?”

          “இதுல என்னோட முடிவு என்ன மாமா இருக்கு! அப்பா அம்மா என்ன முடிவு பண்றாங்களோ அதுதான் என்னோட முடிவும்” என்றவன் தன் தந்தையையும், தாயையும் பார்க்க. அவனின் தந்தை புகழ் வேந்தனும், தாய் மகிழயாழும்  சரி என்று தலையசைத்து சம்மதம் சொன்னதும், “எனக்கும் இந்த கல்யாணத்துல சம்மதம் மாமா மேற்கொண்டு ஆகவேண்டியதை நீங்க பாருங்க. அதுக்கு முன்னாடி உங்க பொண்ணையும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுருங்க” என்றிட.

           “அதெல்லாம் நாங்க சொன்ன பேச்சை அவ மீற மாட்டா. அப்படித்தான் நாங்க வளர்த்திருக்கோம். எங்களோட வளர்ப்பு சரியா இருந்தா எங்க பேச்சை எங்க பசங்க மீற மாட்டாங்க. கூடவே நல்ல குடும்பத்து பிள்ளைங்க பெத்தவங்களை மதிப்பாங்க‌‌, அவங்க பேச்சை கேட்பாங்க மீறமாட்டாங்க. அப்படி நல்ல குடும்பத்துல பிறக்காத பிள்ளைங்க கண்டிப்பா பெத்தவங்க பேச்சை மீறிடுவாங்க, அவங்களை மதிக்கமாட்டாங்க. ஆனாலும் உன் திருப்திக்காக நாங்க ஒரு வார்த்தை கேட்டுடுறோம்” என்றவன் இப்போதும் தன் மனைவியின் புறம் திரும்பி, “உன் பொண்ணுக்கு இந்த கல்யாணத்துல சம்மதமான்னு கேளு” என்றான்.

        அவ்வளவு நேரம் அங்கு நடந்ததை கேட்டுக்கொண்டிருந்த சுருதி மறந்தும் கூட யாரையும் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. ஆனால் மாப்பிள்ளை யார் என்பதை உணர்ந்தவளுக்கு உள்ளே ஒரு அதிர்வலை பரவினாலும் எதுவும் எதிர்த்துப் பேசவும் இல்லை, மறுப்பாக எந்த பதிலும் சொல்லவும் இல்லை. இசையோ தன் மகளின் அருகில் சென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்தவர்,“சுதன்.. சுதன் தேவை கல்யாணம் பண்ணிக்க உனக்கு சம்மதமா?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்டாள். ஏனெனில் இருவரும் எப்போதும் எலியும் பூனையுமாக தான் இருப்பார்கள். சுருதிக்கு தேவ்வை சுத்தமாக பிடிக்காது. அப்படி இருக்கும்போது அவனைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதமா? என்று கேட்டால் கண்டிப்பாக மறுப்பு தான் தெரிவிப்பாள் என்று அனைவரும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தனர். தேவ்  உட்பட அதைத்தான் நினைத்திருக்க அவளோ யாரையும் நிமிர்ந்து பார்க்காமல், “என்னைப் பெத்தவங்க என்னை நல்லபடியா தான் வளர்த்திருக்காங்க. அவங்க விருப்பம் தான் என்னோட விருப்பமும், எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல முழு சம்மதம்” என்று சொன்னவள் எதுவும் பேசாமல் மாடி ஏறி சென்று தன் அறைக்குள் அடைந்து கொள்ள, அவளது வார்த்தைகள் அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது.

          செல்லும் அவளையே உணர்வு பெருக்கோடு பார்த்திருந்த சிபி மலர்ந்த முகத்துடன்,“அதான் நீங்க சொன்ன மாதிரி கல்யாண பொண்ணுக்கிட்ட சம்மதம் கேட்டாச்சே! இதுக்கு மேல ஆகவேண்டியதை பார்க்கலாமா? மாப்பிள்ளை சார்” என்றிட.

         சரியென்று தலையசைத்து வைத்தான் தேவ். அதன் பிறகு குறித்த நேரத்தில் இரு குடும்பத்தாரும் தட்டு மாற்றிக்கொண்டு திருமணத்தை உறுதி செய்தனர். இன்னும் சுருதியின் தேர்வு முடிய 10 நாட்களே இருந்ததால் பத்து நாட்களுக்கு பிறகு எப்போது முகூர்த்தம் இருக்கிறது என்று அலசி ஆராய.  இன்றில் இருந்து 14-வது நாள் முகூர்த்தம் இருப்பது தெரிய வந்தது. அன்றே திருமணத்தை வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று பேசி முடிவு செய்து, அனைவரும் உணவருந்தி விட்டு அவரவரது வீட்டிற்கு கிளம்பினார்கள். தன் வீட்டிற்கு சென்றதும் முதல் வேலையாக சுருதியின் அலைபேசிக்கு அழைத்த தேவ் முதல் கேள்வியாக,“எதுக்காக இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்ச சுருதி?” என்று கேட்க.

           அதற்கு அவளோ, “அதான் சம்மதம் சொல்லிட்டேன்ல. அப்புறம் எதுக்கு? சம்மதம் சொன்னன்னு கேக்குறீங்க? உங்களுக்கு சம்மதம்னா கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லுங்க இல்லைன்னா விட்ருங்க. எதுக்கு என்கிட்ட கேக்குறீங்க?” என்றாள் முயன்று வரவழைத்த சாந்தமானக் குரலில்.

           எப்போதும் வா, போ என்று பேசுபவள் இன்று மரியாதை கொடுத்து பேசுவதே அவனுக்கு ஏதோ நெருடலை உண்டு பண்ணியது. ஆனால் சிபியின் மீது இருந்த நம்பிக்கையும்,தன் தந்தைக்காக அவள் எதையும் செய்வாள் என்ற எண்ணமும் அவன் மனதில் இருந்த நெருடலை துடைத்தெறிந்திட, தெளிவு பெற்றவனாய் எப்போதும் போல் தன் வேலையை கவனிக்கச் சென்றான்.

         அவனிடம் பேசிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்த சுருதிக்கு அழுகைப் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. கதவை தாழிட்டுவிட்டு குலுங்கி குலுங்கி அழுதாள். தன் தந்தையின் இந்த செயலை அவளால் ஒரு போதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ‘அவர்கள் பெற்ற மகளாகவே இருந்தாலும், தான் தவறு செய்தவளாகவே இருந்தாலும், தன்னிடம் ஒரு வார்த்தை கேட்டிருக்கலாம். இந்த திருமணம் பிடித்திருக்கிறதா? இந்த மாப்பிள்ளையை பிடித்திருக்கிறதா? என்று.  ஆனால் சிபி மறைமுகமாக எங்கள் வளர்ப்பு தவறாக இருக்காது, எங்க பொண்ணு எங்க பேச்சை கேட்பா, மீறமாட்டா! அப்படி மீறுனா அவ நல்ல குடும்பத்துல பிறந்த பொண்ணு கிடையாது’ என்பது போல் சொன்னது அவள் மனதை மிகவும் காயப் படுத்தி இருந்தது. அவளது முடிவு, ‘இந்த கல்யாணத்துல எனக்கு முழு சம்மதம்’ என்று மட்டுமே வரவேண்டுமென முடிவு செய்து வார்த்தைகளை சரியாக பிரயோகித்திருந்த சிபியின் புத்திக்கூர்மைக்கு முன் சுருதியின் பாசமும், அன்பும் மரித்துப் போனது..
தன்னால் முடிந்த மட்டும் அழுது தீர்த்தவள் வெகு நேரத்திற்கு பிறகு முகம் கழுவி விட்டு வந்து அமர்ந்தாள். அப்போது தான் ஏன் கல்லூரி வரவில்லை என்று கேட்டு அவளது கல்லூரி தோழி ஒருத்தி குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருப்பதை கண்டு, “கொஞ்சம் தலைவலிப்பா. எப்படி இருந்தாலும் நாளைக்கு எக்ஸாமுக்கு வந்துடுவேன்” என்று பதில் செய்தி அனுப்பி வைத்தாள்.

            மறுநாள் பொழுது செங்கதிரோனின் வெம்மையுடன் இனிதே தொடங்கிட. அவரவர் தங்களது வேலையில் பிசியாக இருக்க. சுருதியோ எப்போதும் போல் கல்லூரி கிளம்பி கீழே வர, அவளை தடுத்து நிறுத்தியது ஆதியின் குரல்..
      “பாப்புமா நீ தனியா காலேஜ் போக வேணாம் நான் உன்னை ட்ராப் பண்றேன்” என்றதும் அவனை உணர்ச்சியற்று திரும்பிப் பார்த்தவள்,
“என்ன ஆச்சு ஆதிப்பா? இதுவும் உங்க அண்ணனோட கட்டளையா?” என்றதும் எதுவும் பேசாமல் அவன் தலை குனிந்து கொள்ள.
        அவளுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனதில் வெறுமை சூழ ஆரம்பித்தது. ஒரு கைதியைப்ப் போல் தான் நடத்தப்படுவதை உணர்ந்தாலும் அதைப்பற்றி எதுவும் பேசாமல், “சரி வாங்கப்பா போலாம்” என்றவாறு சுருதி விலகி நிற்க. ஆதி முன்னே சென்று தன் காரை எடுக்க எதுவும் பேசாமல் பின்பக்கம் ஏறி அமர்ந்தாள் சுருதி..

        காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த ஆதிக்கு காலையில் சிபி அலைபேசியில் அழைத்து சொன்ன செய்தியே காதில் ரீங்காரம் இட்டுக் கொண்டிருந்தது. காலையில் செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்த ஆதிக்கு சிபியிடமிருந்து அழைப்பு வர அழைப்பை ஏற்றவனிடம்,
“சுருதி இன்னைக்கு காலேஜுக்கு போவா அவளுக்கு எக்ஸாம் இருக்கு ஆதி. நீயே அவளை காலேஜ்ல டிராப் பண்ணிடு. இல்ல நானே போறேன்னு சொன்னா அவ காலேஜே போகவேணாம் வீட்லையே இருக்க வெச்சுடு. அவளை நம்ப முடியாது, அவ அவங்க அம்மா மாதிரி கடைசி நேரத்துல எனக்கு இந்த கல்யாணம் பிடிக்கல அப்படி இப்படின்னு எதையாவது சொல்லிட்டு எங்காவது போனாலும் போயிடுவா! இசை அப்படிதானே பண்ணித் தொலைச்சா! அதனால் தான் சொல்றேன்..” என்று சொல்ல.

          சிபி சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து விட்டான் ஆதி. அதேநேரம் கோபமும் வர. “நம்ம வீட்டு பொண்ணைப் பத்தி எப்படி உங்களால இப்படியெல்லாம் பேச முடியுது ப்ரோ.அப்புறம் சுருதி ஒன்னும் உங்க பொண்ணு கிடையாது. எம்பொண்ணு அதை ஞாபகம் வச்சுக்கங்க. என் பொண்ணு எப்பவும் தப்பு பண்ணமாட்டா! நீங்க சொன்ன மாதிரி எங்கையும் போகவும் மாட்டா. நீங்க வேணா அவளை  நம்பாம இருங்க ஆனா என் பொண்ணை நான் நம்புறேன்” என்று சொல்லி அழைப்பை துண்டித்தான்.  ஆனால் சிபியின் பேச்சுக்கு மரியாதை கொடுத்து, இதோ அவளை கல்லூரியில் விடுவதற்காகச் சென்று கொண்டிருக்கிறான்.

         கல்லூரி வாயிலில் இறங்கி கொண்டதும் கார் கதவை சாத்திய சுருதி, “ஈவினிங் நீங்களே வந்து பிக்கப் பண்ணிக்கிறீங்களா? இல்ல ஈவ்னிங் வரை இங்கையே வெயிட் பண்ணி கூட்டிட்டு போறீங்களா ஆதிப்பா?” என்றாள்.

         அவள் கேட்ட விதமே சொல்லாமல் சொன்னது, ‘என்னை நம்பாம தானே வந்தீங்க! எம்மேல நம்பிக்கை இல்லாம சாயங்காலம் வந்து கூட்டிட்டு போறீங்களா? இல்ல இங்கயே வெயிட் பண்ணி கூட்டிட்டு போறீங்களா?’ என்பது போல் இருக்க.

         விழிகள் கலங்க அவளைப் பார்த்தவன், “அப்படி எல்லாம் இல்லைடா நீ எக்ஸாம் முடிச்சுட்டு வெயிட் பண்ணு நான் ஈவ்னிங் வர்றேன்”என்று சொல்லிவிட்டு ஆதி செல்ல. ஆதியின் கார் கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை நின்று பார்த்து இருந்தவள் பின்பு ஒரு பெருமூச்சுடன் கல்லூரிக்குள் நுழைந்தாள்..

          நேத்து ஏன் வரவில்லை என்று கண்ணில் பட்டவர்களெல்லாம் கேட்டதற்கு ‘உடம்பு சரியில்லை’ என்று சொன்னவள் வேற எதுவும் பேசாமல் தான் தேர்வு எழுத வேண்டிய அறைக்கு முன்னால் வந்து நின்றாள். நேற்று, ஏன் வரவில்லை என்று மெசேஜில் கேட்ட தோழி வந்து பேச்சுக் கொடுக்க. சுருதி, தான் இருந்த மனநிலையில் சரியாக பேசாமல் மௌனமாகவே இருந்தாள்‌. வந்ததிலிருந்து என்னவோ போலிருந்த சுருதியின் முகத்தைக் கண்ட அவள் தோழி,
“என்னாச்சு சுருதி ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க?” என்றதற்கு.

         சுருதியோ, “அப்படியெல்லாம் எதுவுமே இல்ல அம்மு நல்லா தான் இருக்கேன்” என்றிட. அதன் பிறகு அவள் தோழி எதுவும் கேட்கவில்லை. சிறிது நேரத்தில் தேர்வர் வந்ததும் அவர்களுக்கு தேர்வு ஆரம்பமானது. ஏதோ படித்ததை வைத்து பக்கம் பக்கமாக எழுதாமல் தனக்கு தெரிந்ததை சுருக்கமாக எழுதி முடித்தாள் சுருதி.  தேர்வு முடிவதற்கு‌ 30 நிமிடங்களுக்கு முன்பாகவே எழுதி முடித்துவிட்டு தேர்வு முடிவதற்காக காத்திருந்தாள். தேர்வு முடிந்ததற்கான அழைப்பு மணி ஒலிக்கப்பட்டதும், விடைத்தாளை பேராசிரியரிடம் கொடுத்து விட்டு வெளியில் வந்தாள். வழிநெடுக வளர்க்கப்பட்டிருந்த  மரத்தினை பார்த்துக் கொண்டே வந்தவள் தான் எப்போதும் அமரும் மரத்தின் அருகில் இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டாள்..

        அவளைக் கடந்து செல்லும் வகுப்பு தோழமைகள், “வீட்டுக்கு போகலையா?” என்று கேட்டதற்கு. சின்ன சிரிப்பை கொடுத்தவள்,
“கூட்டிட்டு போறதுக்கு ஆள் வருவாங்க ப்பா..” என்றதோடு தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். அதே நேரம் தன் வகுப்பில் இருந்து வந்த ஆதர்ஷினி அவளைப் பார்த்து விட்டு அவளருகில் வந்து,
“வீட்டுக்கு போகலையா அண்ணி” என்றதும் சடாரென்று திரும்பி பார்த்தவள், “இல்ல கூட்டிட்டு போறதுக்கு வர்றேன்னாங்க” என்று சொல்ல.

          “ஓஓஓ. யாரு வராங்க அண்ணி”  என்று ஆது கேட்க. ஏனோ ஆதுவின் ‘அண்ணி’ என்ற அழைப்பு சுருதியை வெகுவாய் தாக்கியது. எப்போதும் அவள் ‘அண்ணி’ என்று அழைக்கும் போது வராத ஒரு தயக்கமும், தடுமாற்ற உணர்வும் இப்போது அவள் அழைக்கும் போது வர மெதுவாக, “ஆதிப்பா வரேன்னு சொன்னாங்க” என்றவள் சொல்லி முடிக்கும் முன்பே ஹாரன் சத்தம் கேட்க பெண்கள் இருவரும் காம்பவுண்டுக்கு வெளியே எட்டிப்பார்க்க. ஒய்யாரமாக தனது ஜீப்பில் அமர்ந்திருந்த சுதன்தேவ் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து கையசைக்க. அவனையும், சுருதியையும் மாறி மாறி பார்த்த ஆது, “ஆதி மாமா வந்த மாதிரி தெரியலையே அண்ணி.. எங்க அண்ணா தானே வந்துருக்காரு. அதுவும் தன்னோட வருங்காலத்தை கூட்டிட்டு போறதுக்கு‌. நீங்க அண்ணாக்கூட போங்க நான் பஸ்ல தான் வந்தேன்‌, பஸ்லையே போயிக்கிறேன்” என்று சொன்னவள்,  ‘எங்கே இன்னும் அங்கேயே நின்றால் நீயும் என்னோடு வா’ என்று அழைத்து விடுவாளோ என்ற பயத்தில் வேக வேகமாக அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றாள்‌. தேவ் அமர்ந்திருந்த வண்டியை கடந்து செல்லும் போது,
“ஆது நீயும் வாடா வீட்ல டிராப் பண்ணிடுறேன்”  என்று அழைக்க.

        “இல்லண்ணா நீங்க அண்ணியோட வாங்க. எனக்கு கொஞ்சம் ஒர்க் இருக்கு”, என்றவள் வேக வேகமாக அந்த இடத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஓடியேயிருந்தாள்.

         ஆதியை எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருந்த சுருதிக்கு ஆதிக்கு பதிலாக சுதன் வந்ததைக் கண்டு மனதில் எரிச்சல் மூண்டது. இருந்தும் தான் அவனிடம் கோபமாக முகத்தை காட்டினால் எங்கே இந்த செய்தி தன் தந்தையின் காதுக்கு சென்று விடுமோ? என்று நினைத்தவள் எதுவும் பேசாமல் வாகனத்தில் ஏறிக் கொள்ள, அவன் வண்டியை இயக்கினான். சிறிது தூரம் சென்றதும், “நான் வருவேன்னு நீ எதிர் பாக்கல தானே?” என்று கேட்டான்.

        சுருதியோ அவன்புறம் திரும்பாமலேயே வெளியே வேடிக்கை பார்த்தவாறு,
“உண்மையாவே நீங்க வருவீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கல” என்றாள்.

         “நானும் இருக்குற வேலையெல்லாம் விட்டுட்டு உன்னை வந்து கூட்டிட்டு போகணும்னு நினைக்கல. ஆனா மாமா தான் கால் பண்ணி போய் உன் வருங்கால பொண்டாட்டியைக் கூட்டிட்டு வான்னு சொன்னாங்க அதனால தான் வந்தேன்” என்றான்.  அவன் சொன்ன ‘பொண்டாட்டி’ என்ற வார்த்தையில் விதிர்த்துப் போன சுருதி வெடுக்கென்று அவன் முகத்தை திரும்பி பார்த்தாள்.  ஏனோ அவனும் அவளையே பார்த்திருக்க, இருவரது விழிகளும் ஒரு நிமிடம் ஒன்றுடன் ஒன்று உறவாடிக் கொள்ள, சுருதியோ எதுவும் பேசாமல் சட்டென்று குனிந்து கொண்டாள்‌‌. பிடிக்காத திருமணம் என்ற போதும் தன் தந்தையின் கவுரவத்தை முன்னிறுத்தி நடத்தப்படும் திருமணம் என்பதால் எதுவும் பேசாமல் அமைதி காத்தாள்.. இல்லையேல் இன்னைக்கு சுதனின் தலை உடைந்திருக்கும்..

        ஆதியின் வீட்டின் முன்னால் வண்டி நின்றதும் கீழிறங்கியவள்  அவனிடம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக உள்ளே செல்ல திரும்ப, அவனோ அவளை அழைத்து, “தினமும் இதே போல உன்னைக் கூட்டிட்டு வர்றதுக்கு  வருவேன்னு எதிர்பார்க்காத.  எனக்கு எல்லா நேரமும் வேலை ஒரே போலவே இருக்காது” என்றிட.

       சுருதியோ மனதிற்குள்,
‘ஆமா இவரு வந்து கூட்டிட்டு போவாருன்னு தான் நாங்க தவமிருக்கமாக்கும். சனியன் புடிச்சவன் எதுக்கு அங்க வந்தானோன்னு நானே யோசிச்சு பீல் பண்ணிட்டு இருக்கேன், இவன் என்னடான்னா தெனமும் நான் வருவேன்னு எதிர்பாக்காதங்குறான் மாங்கா மடையா மொத போய் தொலைடா உன்னைப் பார்த்தாலே கடுப்பாகுது’ என்று எண்ணியவள் வெளியே, “பரவால்ல. இனிமே நானே வீட்டுக்கு வந்துக்குறேன்”  என்று சொல்லி விட்டு விறுவிறுவென்று உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.  வண்டி சத்தம் கேட்டதும் வாசலுக்கு வந்து நின்றிருந்த ஆதி இருவரது சம்பாஷணைகளைக் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தான்.

         தேவ்வின் முகத்தில் இருந்த சலிப்புத்தன்மையையும் சுருதியின் முகத்தில் இருந்த எரிச்சலையும் கண்டு குழம்பியவன், ‘சுத்தம் இப்பவே இப்படி சலிச்சுக்குதுங்க‌. இவங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சா வாழ்க்கை எந்த லட்சணத்துல இருக்குமோ தெரியலையே’ என்று எண்ணியவாறு சுருதியிடம் பேச முயல. அவளோ யாரையும் சட்டை செய்யாதவளாய் தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை படாரென்று சாத்தினாள் அதிலேயே அவளது மனநிலையை புரிந்து விட,
“இதுக்கு மேல நாமளே நெனச்சாலும் இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்த முடியாது”  என்று சொல்லி  பெருமூச்சு விட்ட ஆதி  வெளியே சென்று தேவ்விடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி அவனை அனுப்பி வைத்துவிட்டு வீட்டின் முன் பக்கமிருந்த வராண்டாவில் அயர்வோடு அமர்ந்து விட்டான்..

            தன்னறைக்கு சென்ற சுருதியோ தன் கல்லூரி பையை வேகமாக கட்டிலில் தூக்கி எறிந்தவள், “இப்பவே இப்படின்னா இன்னும் போகப் போக என்ன எல்லாம் பேசுவானோ? பொண்டாட்டியாம்ல பொண்டாட்டி. என்னமோ தொங்க தொங்க தாலி கட்டியிருக்க மாதிரி பொண்டாட்டின்னு சொல்லியிருக்காரு. நீங்க எப்படிப்பா இந்த மாதிரி சொல்லலாம்.நான் தெரிஞ்சே எந்த தப்பும் செய்யலையே? தெரியாம தப்பு செஞ்சதால நான் உங்களுக்கு வேண்டாதவ ஆகிட்டனா! என்னால யாருக்கோ எதுவோ ஆச்சுன்னு பெத்த பொண்ணையே நீங்க இவ்வளவு கொடுமை படுத்துறது நல்லது இல்ல. இதுக்கு நீங்க பின்னால ரொம்ப வருத்தப்படுவீங்க” என்று சொல்லி அழுதவள் அறைக் கதவு தட்டப்படும் சத்தத்தில் தன் முகத்தை கழுவிக் கொண்டு கதவை திறந்தாள். கண்மணி தான் காபி கப்போடு நின்றிருக்க. அவளை தொடர்ந்து அவள் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்கள் அனைவரும் நின்று இருப்பதைக் கண்டவள், “என்ன எல்லாரும் வந்துருக்கீங்க?” என்றாள்.

        “இன்னைக்கு நாள் நல்லா இருக்காம். அதான் உன்னைக் கூட்டிக்கிட்டு கோவிலுக்கு போலாம்னு சொன்னாங்க” என்று இசை சொன்னதும் மறு பேச்சு பேசாமல் குளித்து முடித்து சுடிதார் அணிந்து வெளியே வந்தவளை மீண்டும் புடவைக்கு மாற வைத்து அதன் பிறகே கோவிலுக்கு அழைத்து சென்றார்கள்.

         மேலும் இரண்டு நாட்கள் கழித்துதான் தேர்வு இருந்ததால் மறுநாள் காலையில் இருந்தே திருமண மண்டபம் பார்ப்பது, பத்திரிக்கை அடிப்பது, சொந்தங்களை அழைப்பது என்று துணிமணி எடுப்பது, நகை எடுப்பது என்று ஒவ்வொரு நாளும் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை திட்டமிட்டனர். திருமணத்திற்கு இன்னும் 12 நாட்கள் முழுதாக இருந்த காரணத்தினால் வேலைகள் அனைத்தும் துரிதகதியில் நடந்தேறியது. தனக்கு திருமணம் என்பதையும் மறந்து தீபுவின் இறப்பிற்கான காரணத்தையும், அவளது மரணத்திற்கு காரணமானவர்களையும் கண்டறிவதில் மிகவும் தீவிரமாக ஈடுபட்டான் சுதன் தேவ்.

         மேலும் இரண்டு நாட்கள் எவருக்கும் நில்லாமல் கடந்து சென்றிருக்க. அன்றும் தேர்வுக்கு கிளம்பிய சுருதியை அழைத்துச் செல்ல ஆதி காத்திருக்க எதுவும் பேசாமல் வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தவள், அமைதியாகவே கல்லூரியில் இறங்கிக் கொண்டாள். தேர்வை நல்ல முறையில் எழுதி முடித்து விட்டு வெளியே வந்த சுருதி ஆதிக்காக காத்திருக்க. அன்றும் ஆதி வராமல் தேவ்வே வந்து நின்றான். ஆனால் அவன் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது. வண்டியில் ஏறிய சுருதி எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருக்க, அவனோ தன் கோபத்தை அவளிடம் காட்ட துவங்கினான்.

      “தினமும் ஒரு ஆளு மெனக்கெட்டுக்கிட்டு வரணுமோ உன்னை கூட்டிட்டு வர்றதுக்கு. இவங்க பெரிய மகாராணி இந்த மேடத்தை கூட்டிட்டு வந்து விடுறதுக்கு ஒரு ஆளு, வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறதுக்கு ஒரு ஆளு வரணுமோ?”என்று பொரிந்தவன் சுருதி அமைதியாக இருப்பதை கண்டு தானும் எதுவும் பேசாமல் அமைதி காத்தான். ஆனால் சுருதிக்கோ கடல் அலையென கோபம் பொங்கி எழுந்தாலும், இதுவும் தன் தந்தையின் வேலையாகத்தான் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்து எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகவே வந்தாள். இந்த முறை அவளை ஆதியின் வீட்டின் முன்னால் இறக்கி விட்டவன் அவள் முகத்தை கூட பார்க்காமல் விருட்டென்று கிளம்பி சென்று விட, அவளோ அதிர்வுடன் அவன் செல்லும் திசையைப் பார்த்திருந்தவள், “எல்லாம் என் நேரம் இன்னும் என்னென்ன எல்லாம் பார்க்க வேண்டி இருக்கோ? இவங்கூட வாழ்க்கை முழுக்க எப்படி வாழப்போறனோ?” என்று புலம்பியவாறு தன் அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள். அதன் பிறகு தினமும் ஆதியுடனே சென்று தேர்வை எழுதி விட்டு மீண்டும் ஆதியுடனே வீட்டுக்கு வந்து விடுவாள். சிபியிடம் ஆதி கெஞ்சிக் கேட்டு கொண்டதால் தான் இதுக்கும் அவன் சம்மதித்தான்.

       நேரமும் காலமும் யாருக்கும் நிக்காமல் கடந்து சென்றிருக்க, அனைவரும் ஒன்றாக சேர்ந்து திருமண வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தனர். முதல் நாள் அனைவருக்கும் திருமண நகைகள், அடுத்து திருமண புடவைகள்,  அடுத்து அனைவருக்கும் உடைகள் வாங்க செல்லவென பெண்கள் ரெக்கைக்கட்டி பறக்க.‌ ஆண்களோ மண்டபம் புக் செய்வது, வரவேற்பு நிகழ்விற்கு தேவையான இன்விடேஷன் அடிப்பது, திருமணத்திற்கு தேவையான பத்திரிகைகள் அடிப்பது, மண்டப அலங்காரம், என திருமணத்திற்கு தேவையான அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாக பார்த்துப் பார்த்து செய்தார்கள்.
திருமணத்திற்கான நாள் நெருங்க நெருங்க யாராவது ஒருவர் சுருதியுடன் இருந்து கொண்டே இருக்க, அதுவும் தன் தந்தையின் வேலை என்பதை தெரிந்துக் கொண்ட சுருதி கிட்டத்தட்ட விரக்தியின் எல்லையில் நின்றிருந்தாள். இதோ அதை வென்று திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்களே இருந்த நிலையில், இன்னும் விடுப்பு எடுக்காமல் வேலை வேலை என்று ஓடிக்கொண்டு இருந்தான்
சுதன் தேவ்..
திருமணத்திற்கு முன் தினம் நிச்சயதார்த்தமும் மறுநாள் காலை திருமணமும் என முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. கோயம்புத்தூரிலேயே மிகப் பெரிய மண்டபத்தில் திருமணம் முடிவு செய்யப்பட்டிருக்க, மிகப்பெரிய ஆடம்பரத்துடன் முதல் நாள் நிச்சயம் இனிதே துவங்கியது.

    ‌‌   பொன் மஞ்சளைத் தூவியது போலிருந்த பொன் மாலை வேளையில் அத்தனை அலங்காரத்துடன் அமோகமாக ஜொலித்தது அந்த திருமண மஹால். வந்திருந்தவர்களை பெரியவர்கள் அனைவரும் வரவேற்றுக் கொண்டிருக்க, மணமகன் அறையில் தயாராக காத்திருந்த தேவுக்கு முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது. கூடவே மனதில் ஏதோ ஒரு நெருடல் இருந்து கொண்டே இருக்க அதை சமன் செய்வதற்காக அவ்வப்போது அலைபேசியைப் பார்த்த வண்ணம் இருந்தான்..

         மணமகள் அறையில் வீட்டு உறவுக்கார பெண்களின் கேலி கிண்டல்கள், பெரியவர்களின் அக்கறை நிறைந்த அறிவுரை  என அனைத்திற்கும் பொம்மை போல் தலையசைத்து விட்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்த சுருதியை இசை யோசனையுடன் பார்த்திருந்தாள். திருமணப் பேச்சு எடுத்ததிலிருந்து முகத்தில் எந்த உணர்வையும் காட்டாமல் அமைதி காக்கும் தன் மகளின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவளால் யூகிக்க முடியவில்லை. சிவப்பு நிற லெகங்காவை அவள் அணிந்திருக்க, அதற்கேற்ற போன்ற டைமண்ட் நெக்லஸ் அவள் வெண்ணிற கழுத்தை அலங்கரிக்க.  உயர்த்தி கட்டப்பட்ட தலைமுடியில் அலங்காரப் பூக்கள் அழகாய் வீற்றிருந்தன.‌ அலங்காரங்கள் அனைத்தும் முடிந்ததும் அனைவரையும் வெளியேற்றிய இசை தன் மகளின் அருகில் வந்து,“உனக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இருக்கா இல்லையா சுருதி. உன்னோட முகத்துல கல்யாணத்துக்கான எந்த ஒரு ஹேப்பினஸூம் இல்ல.எதுவா இருந்தாலும் என்கிட்ட சொல்லு உன் விருப்பத்தை மீறி இங்க எதுவும் நடக்காது. உங்க அப்பாவை என்னால எதிர்த்து நிற்கமுடியும், உனக்கு பிடிக்கலன்னா சொல்லு இந்த கல்யாணத்தை நான் நிறுத்துறேன்.‌ என்னால அதை  செய்ய முடியும். உண்மைய சொல்லு சுருதி உனக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பமா? இல்லையா?” என்று கேட்க.

          சரியாக அதே நேரம் அவளை அழைத்து செல்ல வந்த தோழிகளை அங்கேயே நிற்கும் படி சைகை காட்டியவள் எழுந்து நின்று தன் உடைகளை ஒரு முறை சரிபார்த்தவாறு,“விடிஞ்சா கல்யாணம் ஆனா இப்ப வந்து கேட்கிறீங்க?நீங்க தானே என்னைப் பெத்தெடுத்தீங்க? அப்ப எங்கிட்ட எதுவும் கேக்கலையே,  அப்புறம் இப்ப, இதுக்கு மட்டும் ஏன் என்னோட சம்மத்தை கேக்குறீங்க? நீங்க யாரை கை காட்டுறீங்களோ? அவனுக்கு கழுத்தை நீட்ட நான் ரெடியா இருக்கேன். ஆனா ஒன்னு நாளைக்கு எனக்கு நல்லது நடந்தாலும் சரி, கெட்டது நடந்தாலும் சரி உங்க வீட்டு வாசப்படியை மட்டும் மிதிக்கவே மாட்டேன். நான் உங்க பொண்ணு, சோ உங்களை விட  ரோஷம் அதிகம், நான் என்ன சொல்லுறேன்னு உங்களுக்கு புரியும்னு நினைக்கிறேன்” என்றவள் வேறு எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகிட. அவள் சொன்னதைக் கேட்டு அதிர்ந்து நின்றிருந்தது இசை மட்டுமல்ல, சிபியும் தான்.

       தன் மகளை அழைத்துச் சென்ற மனைவியையும் காணோம், அவளுக்குப் பின்னே அனுப்பி வைக்கப்பட்ட சுருதியின் தோழிகளையும் காணோம் என்று நினைத்த சிபி பதற்றத்தில் சுருதியின் அறைக்கே அவர்களைத்தேடி வந்திருக்க. வெளியே நின்று அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டவனுக்கு சுருதியின் வார்த்தைகள் அதிகளவு மன வலியைக் கொடுத்தது‌. கலங்கிய கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டவன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றிருக்க, அதன் பிறகு மற்ற பெண்களோடு அவள் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் சுருதி..

         அலங்கரிக்கப்பட்ட மேடையில்,
சுதன் தேவ்
              வெட்ஸ்
                  சுருதிலயா

என்ற பெயர்கள் பல வண்ண மலர்கள் கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்க, அதன் முன்னே இளஞ்சிவப்பு நிற செர்வானியில் கம்பீரமாக நின்றிருந்த சுதனின் முகத்தில் மருந்துக்கும் புன்னகை இல்லை. தவிப்புடன் நின்றிருந்தவனின் விழிகள் நொடிக்கொரு தரம் வாயிலைப் பார்த்தவாறே இருந்தது.
அழகுப் பதுமையாய் அவனருகில் நிறுத்தப்பட்ட சுருதியின் முகத்திலும் மகிழ்வில்லை. முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு வந்திருந்த அனைவருக்கும் காட்சி பொம்மையாய் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டாள்.  அனைவரும் வரவேற்பு முடிந்ததும் தாங்கள் கொண்டு வந்த பரிசுகளை கொடுத்து விட்டு செல்ல! இருவரையும் ‘போட்டோ சூட்’ என்ற பெயரில் புகைப்பட கலைஞர் தன் இஷ்டத்திற்கு ஆட்டிவைக்க. அவனது விரல் நுனி கூட தன்மீது படாத அளவிற்கு கவனமாகவே நின்றிருந்தாள் சுருதி. சுதன்தேவுக்கோ நொடிக்கொருதரம் பதற்றம் அதிகரிக்க.‌ தான் இருந்த மனநிலையில் எதையும் கவனிக்காமல் ஏனோதானோ வென்று போஸ் கொடுத்தவன் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தலை வலிக்கிறது என்று கூறி விட்டு தன் அறைக்கு சென்று விட்டான்..

            பிறகு அவளையும் அறைக்கு சென்று உறங்கச் செல்ல சொல்ல. கழுத்திலிருந்த மாலையைக் கழட்டி அங்கிருந்த சோபாவில் தூக்கி எறிந்து விட்டு தன் அறைக்கு செல்ல திரும்பியவளின் முன்னால் வந்து நின்ற சிபி, “பாப்புமா..”  என்று அழைத்தது தான் தாமதம் அனல் கக்கும் விழிகளுடன் சிபியை முறைத்துப் பார்த்தவள் சிபியை சுற்றிக் கொண்டு தன் அறைக்கு வந்தவள் கவனமாக கதவை தாழிட்டு விட்டு கட்டிலில் விழுந்தாள்.‌ தந்தையின் அந்த அழைப்பில் பொங்கிக் கொண்டு அழுகை வந்தாலும், இத்தனை  நாளாக தான் அனுபவித்த வலி வேதனை, அவரது உதாசீனம் என அனைத்தும் நினைவுக்கு வர, அவள் மனதின் வெறுமை இன்னும் அதிக அளவு கூடியது. உடல் சோரும் அளவிற்கு அழுதழுது துவண்டு போய் உறங்கியிருந்தவள், அந்த அறைக்கதவு தட்டப்படும் சத்தத்தில் கண்விழித்தாள்..
   
         சுருதி எழுந்து சென்று கதவைத் திறக்க, இசையோடு அழகுக்கலை நிபுண பெண்களும் நின்றிருக்க, அவர்களுக்குப் பின்னால் சிபியும் நின்றிருந்தான். யாரையும் பாராமல் தன் தாயை பார்த்தவள்,
“முதல்ல குளிச்சிட்டு டிரஸ் பண்ணிட்டு வர்றேன் அதுக்கப்புறம் மேக்கப் பண்ணி விடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு மணப்பெண்ணுக்கான உடையை வாங்கிக்கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்தாள்.  தலைக்கு குளித்து முடிக்கும் போதே அவளது மனதிலிருந்த பெற்றோர்களின் மீதான அன்பு அனைத்தையும் கழுவியது போல் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு குளித்து முடித்து வெளியே வந்தவள், இத்தனை நாளாக இரவில் யாருக்கும் தெரியாமல் கட்டி பழகிய பழக்கத்தால் எளிதாக புடவையை கட்டி முடித்தாள். புடவையைக் கட்டி முடித்ததும் அழகுக்கலை பெண்களை உள்ளே வரச் சொல்லிவிட்டு, கண்ணாடியின் முன்பு அமர அவளை விதவிதமாக அலங்கரிக்கத் துவங்கினார்கள் அந்த பெண்கள். கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரத்திற்குப் பின்பு முழுமையாக மணப்பெண்ணாக மாற்றி அமைக்கப்பட்ட சுருதி தன் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தாள். ஏனோ அதைக் கண்டவளுக்கு ரசிக்கத் தோன்றவில்லை. ஒருபுறம் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வர, ஒருபுறம் விரக்தியான மன நிலையில் ஆத்திரமும் தோன்றியது.. ஆனால் எதையும் கவனமாக முகத்தில் காட்டாமல் அமர்ந்திருந்தவளுக்கு வெளியே மங்கள வாத்தியங்கள் இசைக்கும் சத்தமும், அதை தொடர்ந்து திருமணத்திற்கு அனைவரும் வரும் சத்தமும் நன்றாக கேட்டது.

            தன்னை விழியகலாது பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தன் தாயை திரும்பிப் பார்த்தவள் எதுவும் பேசாமல் கண்களை மூடி அமர்ந்து விட்டாள்.  சிறிது நேரத்தில், ஏதோ சலசலப்புக் கேட்க. அதே நேரம் “முகூர்த்த நேரத்துல இப்படி பண்ணிட்டியேடா பாவி” என்ற குரலும் பெரும் சப்தத்துடன் கேட்க. வேகவேகமாக சுருதி மட்டுமல்ல அவள் அறையில் இருந்த அனைவரும் ஹாலுக்கு ஓடி வர, அங்கே மாலையும் கழுத்துமாக, தன் அருகில் புது மஞ்சள் தாலி கட்டப்பட்ட ஒரு பெண்ணுடன் நின்றிருந்த சுதன் தேவைக் கண்டு அனைவரும் அதிர்ச்சியுடனும், கோபத்துடனும்  திட்டிக் கொண்டிருக்க சுருதியோ மனதில், ‘அப்பாடா இப்ப தான் நிம்மதியா இருக்கு. இவன் கிட்ட இருந்து நாம தப்புச்சுட்டோம்’ என்று நினைத்தவாறு அங்கு நடப்பதை வேடிக்கைப் பார்த்தாள்..

         புகழோ தேவ்வை அடிக்க செல்ல மகிழயாழோ புகழை தடுத்து நிறுத்தி விட்டு சுதனிடம்,
“ஏன்டா இப்படி பண்ணுன?  உனக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லைன்னா அதை  நீ மொதல்லையே சொல்லியிருக்கலாமே? ஊரைக்கூட்டி எல்லாரையுயும் வர சொன்னதுக்கு அப்புறம் இப்படி பண்ணிட்டு வந்து நிக்கிறியே? இப்ப எங்க அண்ணன் குடும்பத்துக்கு நான் என்னடா பதில் சொல்லுவேன்” என்று அழுகையும் ஆத்திரமுமாகக் கேட்க. மறுத்துப் பேசக்கூட திராணியற்று அமைதியாக நின்றிருந்தான் தேவ்.

         அவன் அருகில் அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்த பெண்ணோ,
“நீங்க எங்களை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. எங்களுக்கு எந்த சூழ்நிலையில கல்யாணம் நடந்துச்சுன்னு தெரியுமா?” என்று ஏதோ பேச முன்வர அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை கொடுத்த மகிழயாழ், “தப்பு செஞ்சதால தான் ஆம்பள பையன் அவனே பேசாம அமைதியா இருக்கான்.‌ நீ என்னடான்னா இப்படி வாய் பேசுற. இப்படி திடீர்னு கல்யாணம் பண்ற அளவுக்கு என்ன நடந்துச்சு? இப்ப என்ன நடந்துச்சுன்னு உண்மைய மறைக்காம சொல்லப் போறீங்களா இல்லையா?” என்று கேட்ட அதே நேரம்..

      “இந்த கல்யாணம் நடக்குமா? நடக்காதா? எனக்கு ஒரு இம்பார்டன்ட் ஒர்க் இருக்கு. நீங்க இன்விடேஷன் வச்சு கூப்பிட்டதால தான் எங்க அப்பா கண்டிப்பா இங்க போயே ஆகணுனும்னு கட்டாயப்படுத்தி  சொன்னதால தான் நான் இங்க வந்திருக்கேன்” என்று சொன்னான் அவன்..

        இந்த திருமணம் நடக்குமா? நடக்காதா? என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக காத்திருந்த அனைவரும் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு தாங்களும் தங்கள் பங்கிற்கு அதையே கேட்டு வைக்க. கோவத்தில் அவர்கள் புறம் திரும்பிய சுதன், “இந்த கல்யாணம் நடக்காது..  நடக்கவே நடக்காது, அதான் மாப்பிள்ளையான நானே வேற ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்துட்டனே அதுக்கு அப்புறம் எப்படி இந்த கல்யாண நடக்கும். முதல்ல இங்க இருந்து எல்லாரும் கிளம்புங்க” என்று சொல்ல.

            சிபியோ, “யாரும் இங்க இருந்து போகக்கூடாது. இப்ப இந்த நிமிஷம் இந்த கல்யாணம் நடக்கும், யார் தடுத்தாலும் நடந்தே தீரும்” என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக.. அனைவரும் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்..

          அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் மீண்டும் அந்த மண்டபம் கலை கட்டியது. மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்க, ஐயர் மந்திரங்களை வாசித்துக் கொண்டிருக்க, அனைவரிடமும் ஆசி பெற்று வாங்கி வரப்பட்ட பொன் தாலிக்கயிறானது மணமகனானவனின் கரங்களில் கொடுக்கப்பட. அவனோ தன்னைச் சுற்றி இருந்தவர்களை அனல் கக்கும் விழிகளுடன் பார்த்து விட்டு இறுதியாக சிபியைக் கொன்று புதைத்திடம் ஆத்திரத்துடன் பார்த்தவன்,
‘இதுக்கெல்லாம் நீங்க கண்டிப்பா அனுபவிப்பீங்க?’ என்று மனதிற்குள்ளேயே கருவிக் கொண்டவனாய் தன் அருகில் அமர்ந்திருந்தவளின் முகத்தை கூட பார்க்காது அவள் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சிட்டு அக்னி சாட்சியாய்,  தன் சரிபாதியாய் மாற்றினான் அவன்.
என்ன நடந்தது? என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது? என்பதைக் கூட உணர மறந்தவளாய் சிலையென  சமைந்திருந்தாள் சுருதிலயா..

இயல்பாய் நடக்காவிடிலும்
இரு குடும்பம் இணைந்ததில்
ஊரே‌ உவகையில் களிப்புற்றிருக்க..!
ஓர் மனம் வேதனையில்
துவண்டிருக்க..!
ஓர் மனம் தீராத துவேசத்தை
சுமந்திருக்க..!
ஓர் மனம் நிம்மதியில்
நெகிழ்ந்திருக்க..!
பல மனங்கள் பதற்றத்தில் பரிதவித்திருக்க..!
ஓர் இணை இன்பத்தில்
திளைத்தோங்கியிருக்க..!
ஓர் மனம் மட்டும் உயிர்
இருந்தும் உணர்வுகளைத் தொலைத்து விட்டு நடைபிணமாய்
நடமாடுவதேனோ?

-மௌனம்

இந்த பதிவை மதிப்பிடுங்கள்
[மொத்தம்: 0 சராசரி: 0]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

What do you think?

Hero

Written by Ramyachandran

Story MakerContent AuthorYears Of Membership

23. எனதழகே[கா]

எனை கொ (வெ)ல்லும் மௌனமே -7