in

மௌனமாய் பேசிய நீரோடை

மங்கிய மாலைப் பொழுதில்

மதி மட்டுமே சாட்சியாக

மங்கிலமாய் (காட்டுத்தீ) தகித்த

……………..மனஉணர்வுகளை

மடைதிறந்த வெள்ளமாய் கொட்ட

“மனம் போல வாழ்வு” என்று 

மனஉறுதியோடு மேடுபள்ளங்களில்  

……………………………. நீ ஓட

மனக்கதவை திறந்து பார்க்கிறேன்

மணலில் கயிறு திரித்த என் வாழ்வை

மறு பரிசீலிக்க செய்த உன்னை

மருளாய்( மயக்கம்) பார்த்து

மவுனமாய் என் கண்ணீரை உன்

………………. நீரோடையில் கலந்து

மகத்துவம் பெற்றேன் சலனமில்லாத

………உன் மௌனச் சிரிப்பால்………….

இந்த பதிவை மதிப்பிடுங்கள்
[மொத்தம்: 0 சராசரி: 0]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

What do you think?

Expert

Written by V Muthu Lakshmi

Story MakerContent AuthorVideo Maker

கோம்ஸ் – மழைக்காலம்(பாகம் 1) – மழை 11 – 15

4 தேவதையாய் வந்தவளே!!