in

அடேய் விநாயகா..! 3

அடேய் விநாயகா..!!

அத்தியாயம் மூன்று

அவனின் மந்திரத்தின் செயலோ..? அல்லது உண்மையில் அவனின் பசி அந்த அளவிற்கா..? என புரியாத அளவுக்கு நான்கு பேர் கொண்ட சாப்பாட்டை ஒரே ஆளாக உண்டான் நம்ம விநாயக்.

விநாயக், “எனக்கு இன்னும் பசிக்குது..😩😩”, என்று சொல்ல

அதில் சந்தேகம் கொண்டு அவனின் வயிற்றைத் தொட்டு பார்த்த அந்தத் தலைவன், “குட்டி பையா, இவ்வளவு நேரம் எங்க கண்ணு முன்னால் நீ சாப்பிட்ட உணவு எல்லாம் இந்த வயிற்றுக்குள் தானே போச்சு..? இல்ல நான் கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் சாப்பிடுற மாதிரி சாப்பிட்டு எங்கயாவது தூக்கி எறிந்து விட்டாயா?”, என்று கேட்டார்.

அந்தத் தலைவனின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் ஒரே பிடிவாதமாக, “எனக்குப் பசிக்குது! எனக்குப் பசிக்குது! எனக்குப் பசிக்குது!.”, என விநாயக் கத்த ஆரம்பித்தான்.

வேற வழி தெரியாத அந்தத் தலைவன் தன் ஆள் ஒருவனை அனுப்பி இன்னும் உணவு வாங்கி வர சொல்லி அனுப்பினான்.

இப்படியே பக்கத்தில் இருந்த ஒரு ஹோட்டலின் உணவே காலியாகும் அளவுக்கு விநாயக் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.

தலைவன், “குட்டி பையா, எப்போ பா உன் பசி அடங்கும்..?”, என்று எரிச்சலில் கேட்டார்.

விநாயக், “எனக்குப் பசிக்குது! எனக்குப் பசிக்குது!”, என்று சொன்னதைத் திரும்பி திரும்பி அவன் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்.

தலைவன், “ரைட் விடு. நான் கேட்டது தப்பு தான். அடேய் வெண்ணைகளா! போங்க டா! போய்ப் பக்கத்து ஹோட்டலில் போய் இன்னும் சாப்பாடு வாங்கிட்டு வாங்க.”, என்று சொல்லி கத்தினார்.

கூட்டாளி ஒருவன், “தலைவா, பக்கத்து ஓட்டலிலேயே கடன் சொல்லி தான் இவ்வளவும் வாங்கியது. அதுக்கே அந்த ஹோட்டல் காரன் நம்மளை வலைவிசி தேடிக்கிட்டு இருக்கான். இப்போ நம்ம வெளியில் போவதே ஆபத்து.”, என்று சொல்லி தங்களின் நிலையை உணர்த்தினான்.

தலைவன், “ச்சே! பல கடத்தல் கூட்டங்களுக்குத் தலைவன் டா நான். என்னைப் போய்.. என்னைப் போய், கடைசியில் ஒரு சாதாரண ஹோட்டல் காரனுக்குப் பயந்து ஒரே இடத்தில் இருக்க வைத்து விட்டேனே இந்தக் குட்டி பையன்..”, என்று கோபத்தில் சத்தம் போட்டான்.

அப்பவும் விநாயக், “எனக்குப் பசிக்குது.. எனக்குப் பசிக்குது..”, என்றே அந்த இடமே அதிரும் அளவுக்குக் கத்தினான்.

தலைவன், “ஏய்! குட்டி பையா, பசிக்குது என்றால் இனி எங்கிருந்து டா நாங்க சாப்பாட்டைக் கொண்டு வருவது..?. அப்படியே ரொம்பப் பசித்தால், இங்க பார் நீ சாப்பாடு சாப்பிட்ட தட்டுப் பத்திரங்கள் தான் இங்கே இருக்கு. இதை வேண்டுமென்றால் சாப்பிடு.”, என்று சொல்ல

திரும்பி தன் மந்திரத்தை சொன்ன விநாயக், அந்தத் தலைவன் சொன்னது போல அந்தத் தட்டுப் பத்திரங்களை எல்லாம் கடித்துக் கடித்துச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

அதிலே அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த பாதிப் பேர் பயந்து ஓடிவிட்டனர். மீதி பேர் அவன் அடுத்து அவன் என்ன பண்ண போறான் என ஒரு விதமான திகில் பார்வையில் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். அடுத்து திரும்பி முதலிருந்து விநாயக், “எனக்குப் பசிக்குது.. எனக்குப் பசிக்குது..”, எனக் கத்தினான்

இதுக்கு மேல் வேலைக்கு ஆகாது என்பதைப் புரிந்த தலைவன் அந்த முன்று குழந்தைகளைத் தனியே விட்டுட்டுத் தனியா தன் கூட்டாளிகளுடன் பேச சென்றான்.

தலைவன், “இந்தப் பையனின் அப்பா அம்மா என்ன பண்றாங்க? அதாவது என்ன வேலை? தொழில்?”.

கூட்டாளி ஒருவன், “கேட்டரிங் தொழில் தான் தலைவா. கிட்டதட்ட தமிழ்நாட்டில் நான்கு ஐந்து கிளைகள் வைத்து இருக்காங்க.”, என்று சொல்ல

தலைவன், “ஓ! அதன் பையன் வந்ததிலிருந்து சாப்பாடு சாப்பாடு கேட்டுகிட்டே இருக்கான் போல. நீ நல்ல விசாரிச்சு பார்த்தியா டா! அந்த நான்கு ஐந்து கிளைகள் பிசினஸ் பண்ணவா..? இல்ல இவனுக்கு தினம் தினம் சாப்பாடு செய்யும் இடமா..?”, என்று கேட்டு சிரிக்க

கூட்டாளி, “எனக்கும் இப்போ அதே சந்தேகம் தான் தலைவா..”, என்றவன் தன் மீண்டும் பேச்சை தொடர்ந்தான், “பேசாமல் அந்தப் பையனை கொண்டு வந்த இடத்திலேயே போய் விட்டுடுவோமா..? எதற்குச் சொல்றேன் என்றால், அந்தத் தட்டுப் பத்திரங்களைத் தின்ன மாதிரி நம்மளை கூடப் பிச்சு பிச்சு சாப்பிட்டு விடுவானோ பயமாவே இருக்கு. என் பாட்டி அடிக்கடி பல கதைகள் சொல்வாங்க. அதில் அரக்கர்கள் என்ற ஒரு கூட்டம் புராணத்தில் இருந்ததாகவும், அந்தக் கூட்டத்து மனிதர்கள் நர மாமிசம் கூடச் சாப்பிடுவார்கள் என்றும், நர மாமிசம் கிடைக்காத நேரத்தில் கிடைக்கும் பொருட்களையும் எல்லாம் பரபச்சம் இல்லாமல் சாப்பிடுவார்களாம். அதில் கடைசி அசுரன், அரக்கன் இந்தக் குட்டி பையனாகத் தான் இருக்கணும்.”, என்று அவன் எண்ணத்தைச் சொன்னான்.

அதனை எல்லாம் கேட்ட தலைவனுக்கு உடல் எல்லாம் நடுங்கியது. அதன் தாக்கத்தில், “சரி! சரி! நீங்க எல்லாரும் சொன்ன மாதிரி அவனை அனுப்பி வைத்து விடுவோம். அப்பறம் அந்த மற்ற ரெண்டு குட்டி பொண்ணுங்களை வைத்து பண மிரட்டல் விடலாம்”, என்று சொன்னார்.

ஒரு நல்ல முடிவு எடுத்த சந்தோசத்தில் வந்தவர்கள் அறையின் நிலையைப் பார்த்த அதிர்வில் நின்று விட்டார்கள்.

அங்கே நாற்காலி, டேபிள் மாதிரி எந்தப் பொருளும் இல்லாமல் இருந்தது. போதாத குறைக்குப் பிரீத்தி ஆஷா கையில் கட்டி இருந்த கயிறு கூட விநாயக் பசியால் உண்ணப்பட்டு இருந்தது.

தலைவர், “இவனை இதுக்கு மேல் குழந்தை என விட்டால் வேலைக்கே ஆகாது. கொல்லுங்க டா! இவனை..”, எனத் தலைவன் என்பவன் சொல்லி முடித்த அதே நேரத்தில் அவர்கள் கடன் வாங்கிய ஹோட்டல் ஓனர் ஒருவரால் போலீஸ் வரவைக்கப்பட்டது.

போலீஸ் சூழ அந்தத் தலைவன், “ஐயா! ரொம்ப நன்றி ஐயா. இந்தப் பிசாசு கிட்ட இருந்து எங்களைக் காப்பாற்றி விடீர்கள். இவன் சரியான சாப்பாடு அரக்கன், வந்ததிலிருந்து பசி! பசி! என்று நூறு பேர் சாப்பிடும் சாப்பாட்டை ஒரே ஆளாகச் சாப்பிட்ட சாத்தான்.”, என்று சொன்னார்.

ஏசிபி, “என்னடா ஒரு பச்ச குழந்தையைப் பார்த்து என்னவெல்லாம் சொல்ற..?. ராஸ்கல்! இதுக்கே உன்னைத் தலைகீழ் தொங்க போட்டு லத்தியால் அடிக்கணும்.”, என்று சொல்லி மிரட்டினார்.

தலைவன், “ஐயா, என் பேச்சில் சந்தேகமாக இருந்ததால் அதோ அந்த ரெண்டு சின்னப் பொண்ணுங்க கிட்டயே கேளுங்க.”, என்று சொல்லி பிரீத்தி ஆஷாவை துணைக்கு அழைத்தார்.

ஏசிபி, “கேட்கிறேன் கேட்கிறேன்.. கண்ணுங்களா இந்த ராஸ்கல் சொல்றது உண்மையா மா?”

ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் பார்த்த பிரீத்தியும் ஆஷாவும் ஏற்கனவே பேசிவைத்தது போலப் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

ஆஷா, “இல்ல! போலீஸ் அங்கிள், அவர் சொல்றது எல்லாம் பொய். இந்த ரூம் ஏ நீங்களே பாருங்க, ஒரு பொருள் கூட இல்ல. இதில் எப்படிச் சாப்பாடு எல்லாம் வந்து இருக்கும்..?. பசிக்கு உணவு மட்டும் இல்ல குடிக்கத் தண்ணீர் கூட இவங்க தரல தெரியுமா?”, என்று சொல்லி கண்ணைக் கசக்கினாள்.

பிரீத்தி, “ஆமாம்! போலீஸ் ஆங்கிள், இவ சொல்றது உண்மை தான். எங்கள் மூன்று பேரையும் அழ வைத்து வேடிக்கை பார்த்தார்கள். இங்க என் கையைப் பாருங்க எப்படி எல்லாம் சிவந்து போய் இருக்கு, இது எல்லாமே இவங்க பண்ண வேலை தான். நீங்க வருவதற்குக் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க இருந்த பொருட்களை எல்லாம் வேற இடத்துக்கு மாற்றினார்கள். நீங்க வர கொஞ்சம் லேட் ஆகி இருந்தாலும் எங்களை உயிரோட பார்த்தே இருக்க முடியாது.”, என்று சொல்லி அந்தத் தலைவனை முறைத்தாள்.

ஏசிபி, “ஓ! அவ்வளவு பெரிய கொடுமைக்காரனா இவன்..? ஹ்ம்ம்.. பார்த்துக்கிறேன்! பார்த்துக்கிறேன்!. குட்டி பையா நீ என்னப்பா சொல்ற..? உன்னை என்ன பண்ணான் இவன்..?”, என்று கேட்க

விநாயக், “எனக்கு ரொம்பவே பசிக்குது. எனக்குக் கொஞ்சம், கொஞ்சமா கொஞ்சம் சாப்பாடு கிடைக்குமா? பிளீஸ்.”, என்று பல நாள் பசியில் இருப்பவனைப் போல முகத்தை வைத்து கேட்டான்.

ஏசிபி, “பாருடா! பார். அந்தக் குழந்தைகளின் கண்ணைப் பார். எவ்வளவு பசி இருந்தால்..?. இவங்க இப்படிச் சோர்வ இருப்பாங்க. குழந்தைகளா வாங்க.. வாங்க போகிற வழியில் நான் உங்க பசிக்கு சாப்பாடு வாங்கித் தருகிறேன்.”, என்றார்.

தலைவன், “ஐயா, எதுக்கும் கையில் பணம் நிறைய வச்சுக்கோங்க. பையன் கொஞ்சம் தரலாமா சாப்பிடுவான்.”, என்று சொல்லி சிரித்தார்.

ஏசிபி, “அடிங்கு! சிரிக்கிற வாயை மரியாதையா மூடு. இதுக்கு மேல் சிரிப்பு பேச்சு ஏதாவது வந்தது, கொன்றுவேன்!”, என்று சொல்லி எச்சரிக்கை விட்டார்.

பயத்தில் அவன் வாய் மேல் விரல் வைத்தான்.

ஏசிபி, “ஹ்ம்ம்.. அந்தப் பயம் இருக்கட்டும். உன் பெயர் என்னடா?” – போலீஸ்

தலைவன், “குபேரன்.”, என்ற தன் பெயரை சொல்லிவிட்டு திரும்பி வாயில் விரல் விட்டது கொண்டான்.

இவர்கள் கதை இப்படிப் போக, மேலே ஹிந்து கடவுள் உலகத்தில் சிவன் சக்தி இங்க நடந்த கூத்தை பார்த்து தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொண்டனர்.

சிவன், “என்ன சக்தி நம்ம விநாயகன் திரும்பி நம்ம ஹிந்து கடவுள் குபேரன் கிட்ட செய்த சேட்டையைப் பூலோக குபேரனிடம் சக்ஷகூட காண்பித்து விட்டான் போல.”, என்று சொல்லி சிரிக்க

சக்தி, “ஆமாம் சுவாமி. இப்போ நடந்த சம்பவங்கள் எல்லாம் எனக்குப் பழைய நினைவுகளைக் கொண்டு வந்து விட்டது.”, என்றார்.

சிவன், “அறிந்த கதை என்றாலும் நீ சொல்லி கேட்கணும் போல உள்ளது.”, என்று சொல்லி கதை கேட்க தயாரானார்.

                    **********************

செல்வத்தின் கடவுளாக விளங்கிய குபேரனும் சிவபெருமானும் முழுமையான முரண்பாட்டில் இருந்தனர்.

சிவபெருமான் தன் உடல் முழுவதும் சாம்பலை பூசிக்கொண்டிருந்தார் என்றால், அருமையான பட்டாடைகளை உடுத்திக் கொண்டிருந்தார் குபேரன்.

பாம்பை ஆபரணமாகச் சிவபெருமான் மாட்டிக்கொண்டார் என்றால், ஜொலிக்கும் தங்க ஆபரணங்களைக் குபேரன் மாட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

அனைத்தில் இருந்தும் விலகி இருந்து, துறவிகள் மற்றும் முனிவர்களுக்கு மத்தியில் சிவபெருமான் விளங்கினார் என்றால், ஆடம்பரம் நிறைந்த மிகப்பெரிய அரண்மனையில் குபேரன் வசித்து வந்தார்.

மிக முக்கியமாக, பற்றின்மைக்கு மறுவடிவம் சிவபெருமான் என்றால், கர்வத்துடன் வாழ்ந்து வந்தவர் குபேரன்.

கடவுள்களை விடத் தான் மிகப்பெரியவன் என்ற எண்ணத்தைக் குபேரனுக்கு உண்டாக்கியது இந்தக் கர்வமே. குறிப்பாகச் சிவபெருமான் என்றாலே குபேரனுக்கு அலட்சியம் தான். அவரை அருவருப்பானவராகவும், வறுமையானவராகவும் குபேரன் பார்த்தார்.

ஒருமுறை சிவபெருமானை சிறுமைப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் கைலாசத்திற்குச் சென்ற குபேரன், தன்னுடைய வீட்டிற்கு விருந்துக்குச் சிவபெருமானை அழைத்தார்.

குபேரனின் கர்வம் மற்றும் தற்பெருமையை உணர்ந்த சிவபெருமான் அவருக்குப் பாடம் கற்பிக்க முடிவு செய்தார்.

சிவன், “தன்னால் விருந்தில் கலந்து கொள்ள முடியாது, வேண்டுமென்றால் என் சார்பாக என் மகனான பாலகன் விநாயகர் கலந்து கொள்வார். ஆனாலும் என் மகனுக்கு அகோர பசி எடுக்கும். அவன் எப்போதுமே பசியுடன் தான் இருப்பான். அவன் பசியை உன்னால் ஈடுகட்ட முடியுமா..? உனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை என்றால், இந்த அழைப்பில் இருந்து நீர் பின்வாங்கிக் கொள்ளலாம்”, என்று கூறினார்.

அவமரியாதை அடைந்த குபேரன், அந்த யானை முகத்தைக் கொண்டிருந்த சிறுவன் விநாயகரை பார்த்தார்.

குபேரன், ‘நான் ஏற்பாடு செய்திருந்த விருந்தை உண்ணுவதற்குக் கூட இந்தக் குழந்தையால் முடியாதே’, என வியந்தார்.

அவரால் விநாயகரின் பசியைத் தீர்க்க முடியாது என்ற சிவனின் எண்ணம் தன் பெருமைக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்தி விட்டது என்று எண்ணி கோபம் கொண்டார். தன் திறனின் மீது இப்படி ஒரு சந்தேகம் வந்த பின் அவரால் பின்வாங்க முடியவில்லை. விநாயகருக்கு விருந்தளிக்க அவர் சம்மதித்தார்.

விருந்து தினத்தின் அன்று, யாருடைய துணையும் இல்லாமல், சரியான நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார் சிறுவன் விநாயகர். அந்தப் பிரம்மாண்ட அரண்மனையில் இந்தச் சிறுவன் எளிய உடையில் பொருந்தாமல் காட்சி அளித்தான்.

விநாயகரை வரவேற்ற குபேரன், உணவருந்த செல்வதற்கு முன் தன்னுடைய அழகிய அரண்மனையின் பெருமைகளை விளக்கினார். உணவருந்தும் அறையில் அந்தச் சிறுவனுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்டிருந்த உணவுகளின் எடை தாங்காமல் மேஜைகள் ஓலமிட்டு கொண்டிருந்தன.

விநாயகருக்கு ஒரு பதார்த்தம் மாறி மற்றொன்று படைக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தது. விரைவில் அந்த மேஜை காலியானது. ஆனாலும் விநாயகர் திருப்தி அடையவில்லை.

விநாயகர், “எனக்கு இன்னும் பசிக்கிறது”, என்று மேசையை ஓங்கி தட்டி ஓசைப்படுதினார்.

மிரண்டு போன குபேரன், “இன்னும் உணவுகளைக் கொண்டு வாருங்கள்”, என்று தன் பணியாட்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். ஆனால் சில நொடிகளில் அவைகளையும் விநாயகர் சாப்பிட்டு முடித்தும் அவரின் பசி அடங்கவில்லை.

சமையல் ஆட்களுக்கு அதிகமாகச் சமைத்து சமைத்து கிறுக்கு பிடித்ததைப் போல் ஆகி விட்டது. விநாயகரும் விடாமல் ஒரு வெட்டு வெட்டிக் கொண்டிருந்தார். சீக்கிரமே சமையலறையே காலியாகி விட்டது. சமையல் ஆட்களும் சோர்ந்து போனார்கள்.

விநாயகர், “உங்களால் இவ்வளவு தான் எனக்கு விருந்தளிக்க முடிந்ததா..? நீர் கொடுத்ததை விட என் தாய் எனக்கு அதிக உணவை அளிப்பார். இதைப் போய் நீர் விருந்து எனக் கூறி விட்டீர்”, எனக் குபேரனை பார்த்து கேலி குரலில் கேட்டார்.

ராஜ்யத்தில் இருந்து மேலும் மேலும் உணவுகளைக் குபேரன் கொண்டு வந்தாலும் அவை அனைத்தையும் அசராமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தார் விநாயகர்.

குபேரனும் ஓய்ந்து போனார். விநாயகரின் பசியை ஆற்ற அவர் அரண்மனையிலேயே உணவு இல்லாமல் போனது.

கைலாசத்திற்கு விரைந்த குபேரன் சிவனிடம் சரணாகதி அடைந்தார்.

குபேரன், “என்னைக் காப்பாற்றுங்கள் தேவனே”, எனக் கெஞ்சினயவர், “உங்கள் மகன் என் ராஜ்யத்தின் அனைத்து செல்வத்தையும் வற்றடித்து விட்டார். ஆனாலும் அவருக்குப் பசி அடங்கவில்லை. நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் எனத் தயவு செய்து கூறுங்கள்!” எனக் கூறினார்.

சிவன், “குபேரா, தன் பசியைப் போக்க விநாயகருக்கு அதிகமான பதார்த்தங்கள் தேவையில்லை. அவருக்குத் தேவை தன் பசியைப் போக்கும், அன்பு மற்றும் பாசத்துடன் பரிமாறும் உணவே.”, எனப் புன்னகைத்தார்.

கடைசியில் குபேரனுக்குப் புரிந்தது. தன் தவறை உணர்ந்த அவர் சிவபெருமானிடம் மன்னிப்பு கோரினார். இருப்பினும் விநாயகருக்கு பசி அடங்கவில்லை. கடைசியாக, பார்வதி தேவியிடம் இருந்து கொஞ்சம் சாதத்தை வாங்கி, அதனை எளிமையுடன், தன் விருந்தை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு விநாயகருக்கு படைத்தார். அதனை வாங்கிய விநாயகர் பசி தீர்ந்தது என ஒரு வழியாகக் கூறினார். 

பணிவுடன் நடந்து கொள்ளக் குபேரனுக்கு விநாயகர் எடுத்த பாடமே இது.

                   *********************

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நடந்த கதை நினைத்து இருவரும் சிரிக்க..

சக்தி, “சுவாமி, அன்று அவன் பசியைப் போக்க நான் இருந்தேன். இப்போ யார் உள்ளார்..? நான் வேண்டுமென்றால் மனித உருவம் எடுத்து பூமிக்கு செல்லவா..?”, என்று சொல்லி அனுமதி கேட்டார்.

சிவன், “பொறு சக்தி. வினை போக்கும் விநாயகன் அங்கே இருக்க, அவன் ஆரம்பித்த வினையைப் போக அவனே ஒரு வழி வைத்து இருப்பான். நான் கொடுத்த வரம் நினைவு இருக்கு அல்லவா..?. அவன் விதி அவனே தன் முடிவால் எழுதுவான். அடுத்து அவன் என்ன நடக்கணும் என அவன் முடிவு செய்திருக்கிறான் என்று காண்போம்.”, என்றார்.

இருவரும் திரும்பி கீழே நடக்கும் வேடிக்கையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

ஏசிபி கூடத் தெரு ஓரத்தில் இருந்த கையேந்தி பவன் சென்றார்கள் விநாயக், பிரீத்தி மற்றும் ஆஷா. ஆளுக்கு ரெண்டு செட் இட்லி ஆர்டர் பண்ணிவிட்டுக் காத்திருந்தார்கள்.

அது ஒரு வயதான பாட்டி நடத்தும் தள்ளுவண்டி கடை. முதலில் என்ன நினைத்தானோ விநாயக், “பாட்டி இட்லி ரொம்பச் சூடா இருக்கு. எனக்குப் பிச்சு பிச்சு தாங்க பிளீஸ்”, என்று கண்ணில் கண்ணீர் சொட்ட கேட்டான்.

பாட்டி, “ஆச்சோ! என் குட்டி பேராண்டிக்கு சூடுதா..? இதோ நானே வந்து பிச்சு ஊட்டி விடுறேன்..”, என்று சொன்னது மட்டும் அல்லாமல் அவரே ஊட்டியும் விட்டார்.

கோபத்தில் மற்றும் திமிரில் கொடுத்த அந்தக் கடத்தல் காரர்களின் உணவில் போக்காத விநாயக் பசியை இந்தப் பாட்டி கொடுத்த அன்பான நாலு இட்லியால் போனது.

விநாயக் பசி அடங்காமல் எங்கே தங்கள் இட்லி மேல் கை வைத்து விடுவானோ என்ற பயத்தில் பிரீத்தி ஆஷா சூட்டலும் பரவல என்று தங்களுக்கு இட்லி வைத்த அடுத்த நொடி ‘ லபக் லபக் ‘ என முழிக்கி விட்டனர்.

விநாயக்கின் வயிறு நிறைந்த பிறகு, “பாட்டி இட்லி சூப்பர்!. எங்க அம்மாவின் கையால் சாப்பிட்ட மாதிரியே இருந்தது. நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வரிங்களா? எனக்குத் தம்பி பாப்பா வேற வர போறான். அவனும் உங்க கையால் சாப்பிட்டு என்னை மாதிரி அழக இருக்கணும் ல..”, என்று தன் ஆசையைச் சொன்னான்.

பாட்டி, “இல்ல பேராண்டி. அது முடியாதே எனக்கேன்னு ஒரு தொழில் இருக்கு. அதை விட்டு வர முடியாது பா..”, அவனோடு செல்லும் ஆசை இருந்தும் தன் நிலையைச் சொன்னார்.

விநாயக், “ஓ! தொழில் இருக்குற வரை வர முடியாது தான்.”, என ஒரு மாதிரி குரலில் சொன்னவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

“அடேய் விநாயகா..”, என்ற மந்திரத்தை சொல்லி அவனின் அடுத்தக் கட்ட திருவிளையாடல் கூட அங்கேயே தொடங்கினான்.

இப்படிக்கு,

உங்கள் நண்பன்,

🏹விஜயன்🏹

இந்த பதிவை மதிப்பிடுங்கள்
[மொத்தம்: 1 சராசரி: 5]

2 Comments

Leave a Reply
    • அடுத்த அத்தியாயம் கூட சீக்கிரம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. 😀👍

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

What do you think?

Expert

Written by Vijayan

Story MakerContent Author

விழிகளிலே ஒரு கவிதை 11

விழிகளிலே ஒரு கவிதை 12